Behendigheid

Praktijkspeuren

praktijkspeuren

Gehoorzaamheid

gehoorzaamheid

↑ Terug naar 

Goud van oud

Hooch

Geboren: 27-08-1994
Overleden: 08-11-2011
Baasje: Nicole Speck

Op dinsdagochtend 8 november is Hooch zijn kaarsje uitgegaan, hij is toen rustig bij mij opschoot ingeslapen. Zijn grote vriend Thymo heeft met zijn koppie tegen hem aangelegen totdat ie zijn laatste adem uitblies. Samen met Thymo en Jaimey heb ik Hooch weggebracht naar het crematorium en daar op hem gewacht. Helaas was dat al de tweede keer in 6 maanden dat ik van een van mijn mannen afscheid moest nemen. Soms zit het mee… en soms niet. Maar het is goed zo, Hooch heeft zijn leventje geleefd, da’s een ding wat zeker is. Ik zal hem missen, die kleine Hooch, mijn GROTE vriend.
Hooch
Hooch was mijn eerste Parson Russell Terriër, hij is ruim 17 jaar oud geworden. Samen met Hooch ben ik, toen hij nog jong was, begonnen in de behendigheid. We hebben samen veel gewonnen, zijn diverse malen Nederlands Kampioen geweest en hebben we samen diverse malen de Nederlandse competitie gewonnen. Helaas waren er in die tijd nog geen wereldkampioenschappen, anders had ie daar ook vast naar toe gemogen.

Hooch was mijn vaste rots in de branding, een heel stabiel hondje, zowel thuis als in de sport. Samen hebben we veel meegemaakt en steeds hebben we samen alles weer overwonnen. Hij is tot zijn 14e mijn roedelleider geweest, als kleine terriër was hij toch maar even de baas over een Parson (Spikey) en mijn twee Newfoundlanders (Bono en Bailey). Op zijn 14e nam Bono het leiderschap van hem over.

Toen Hooch 8 jaar oud was kreeg hij kwaadaardig kanker in zijn oor. Het was een sneldelende soort kanker en hij zou niet lang meer te leven hebben of een ooramputatie zou zijn leventje moeten redden, omdat er geen uitzaaiingen in zijn longen en lymfeklieren waren op dat moment hebben we daar toen voor gekozen. Met als resultaat dat die kleine nog ruim 17 jaar is geworden. Dat was Hooch, een echte doorzetter!

Vanaf zijn 15e werd ie echt ouder. Hij werd doof maar zijn oogjes werkte nog goed. Na een tijdje ging ie ook wat dementeren, da’s lastig ook voor de andere hondjes. Toen op zijn 16e Spikey plotseling kwam te overlijden wilde Hooch ook niet meer, in een paar weken tijd werd ie stokoud. Hij kreeg het aan zijn hart, zijn nieren stopte ermee vanwege de hartmedicatie en hij had het even heel zwaar te voorduren. Ik heb toen ervoor gekozen om Thymo erbij te nemen. Hooch miste zijn maatje zo enorm, dat ik hoopte dat dit hem een extra oppepper zou geven. Hooch hield van een roedeltje om hem heen. Tenslotte zou Jaimey in juli ook bij ons komen wonen en ik wilde zo graag dat ie die ook nog mee zou maken. En mijn ideetje werkte. Vanaf de 1e dag dat Thymo bij ons logeerde bloeide Hooch weer op. Gelukkig is Thymo lekker bij ons gebleven en Hooch knapte ook weer op. Toen in de zomervakantie ook Jaimey bij ons kwam wonen vond Hooch het weer helemaal prima. We zijn toen nog lekker met zijn allen een lang weekend weg geweest. In dat weekend werd Hooch ook 17 jaar en dat hebben we lekker gevierd. Ook op de hondenschool hebben we een week lang zijn 17e verjaardag gevierd. Hij was het oudste sporthondje van de hondenschool; dus trotse baas!!!

In oktober kreeg Hooch steeds meer last van zijn hartje, dit was gewoon op. Begin november zag ik langzaam zijn kaarsje uitgaan. In een paar dagen tijd moest ik toen de moeilijk beslissing nemen om hem in te laten slapen. Dank je wel lieve Hooch voor al die fijne jaren. Je was een supervriendje voor me en bent me altijd trouw gebleven. Ik zal je NOOIT vergeten.